Ik kan niet meer aan de norm voldoen, maar of dat erg is…

Er lijkt een ongeschreven regel te gelden die je zou moeten volgen als je jong bent en erbij wil horen. Dat betekent in het weekend laat naar bed, veel stappen en alcohol drinken, feestjes en borrels afstruinen en elkaar eraan blijven herinneren dat we altijd ‘druk-druk-druk’ moeten antwoorden als iemand aan je vraagt hoe het nu eigenlijk écht gaat.

Aan deze norm wilde ik maar al te graag voldoen. Zo’n tien jaar lang deed ik pogingen om erbij te horen. Het voelde als falen als het mij niet lukte en hele weekenden rende ik mee met de rest, zo hard – dat ik mijzelf op een gegeven moment onderweg vergat.

 Tot deze avond. Ik zit in een hoekje van een café en het is alsof ik mijzelf vanaf een afstand bekijk. Ik zie hoe ik zenuwachtig aan het rietje van mijn Ice Tea friemel – want alcohol drink ik allang niet meer – terwijl er een vage bekende op mij afstapt. Ze vraagt vluchtig ‘alles goed?’, en haar lichaamstaal vertelt mij dat zij haar wijn belangrijker vindt dan mijn antwoord. Ik besef dat ik de controle die ik altijd zo graag wil behouden, voor een moment lijk te verliezen. De spanning stijgt naar mijn hoofd, mijn handen worden klam en mijn blik helder.

Ik geef haar een antwoord dat ze niet wil horen

Ineens ben ik er weer, het is alsof haar vraag de laatste trigger was die ik nodig had om te beseffen wat ik hier doe en dat dit niet meer bij mij past. Ik geef haar een antwoord wat zij niet wil horen. Ik vertel over mijn burn out, en dat dit weer mijn eerste keer in een café is. Het is niets voor mij, vertel ik haar. Nog voordat zij kan reageren sta ik op, pak ik mijn jas en fiets ik met een iets wat verwarde glimlach op mijn gezicht naar huis.

 Tegenwoordig bestaan mijn weekenden niet meer uit stappen tot de club dichtgaat, laat naar bed gaan, of drukke verjaardagen met praatjes over koetjes-en-kalfjes. Liever wandel ik op de vroege ochtend door de natuur of de mooiste straatjes van de stad en hou ik pauze door thee te drinken bij een fijn koffietentje met een goed boek, een dierbare vriendin of mijn lief aan mijn zij. Het liefst voer ik dan een diep (innerlijk) gesprek, om te verbinden en kwetsbaarheden te delen. Om daarna thuis te komen en mijzelf voldaan op de bank te nestelen, terwijl het buiten regent.

Dat is waar ik mijn tijd aan wil besteden, mijn energie

Het is waar ik mijn tijd aan wil besteden, mijn energie. 

Niet langer zie ik dit als falen en net zo min is het een teken dat het niet goed met mij gaat, eerder voel ik mij rustig omdat ik eindelijk doe wat bij mij hoort. Daar mag jij ook voor kiezen, voor wat nu bij jou past. Sta stil bij wat goed voelt dit weekend, misschien is dat feesten en met vrienden zijn of juist alleen een herfstwandeling maken of in je pyjama een filmdag houden. Je mag luisteren naar wat je nodig hebt, waar je zin in hebt en dichtbij jezelf blijven. Dat maakt je nooit zwak of anders. Gaan staan voor jezelf is juist een teken van kracht. Ik wens je een heel fijn weekend.

Demi heeft Psychologie gestudeerd, werkt als ambulant begeleider bij kinderen en jongeren met psychiatrische problematiek en is oprichter van @bydemidevries, waar vanuit zij anderen coacht en inspireert om niet slechts te bestaan, maar te Leven.

Binnenkort zal stressedout.nl e-courses en Masterclasses gaan organiseren
. Op de hoogte blijven? Schrijf je in voor de Minder Stress Mail o.v.v. ‘innerlijke rust’ en jij hoort als eerste wanneer we beginnen!

LEES MEER: HOE BLIJF JE BIJ JEZELF ALS JIJ ANDERS LEEFT DAN ANDEREN?

Viktor en het vuur is het allereerste kinderboek dat stress, burn out en balans uitlegt in kindertaal. Een sprookje door Sarah Van Wolputte, met een voorwoord van psychiater Prof. Dr. Dirk De Wachter.

In deze tijden waarin we massaal omvallen met een burn out, mogen we de kinderen niet vergeten.

Waarom is mama toch zo vaak moe, boos of verdrietig? Juultje en haar broers Billie en Charlie begrijpen er niks van. En dan, opeens, is er Viktor, een gek sprookjesachtig mannetje, dat vertelt over zijn huisje zonder dak, een wilde rivier en vuurtjes bouwen.

'Vergeet de kinderen niet. Dit boek nodigt uit om op een creatieve en kindvriendelijke manier in dialoog te gaan.' - Dirk De Wachter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *