De wrede ironie van onze zoektocht naar geluk

Soms tref je iemand die precies verwoordt wat belangrijk is, maar met zulke woorden, dat je het zelf niet beter had kunnen zeggen. Dan rest slechts een diepe buiging en deze boodschap te delen.

Het kan in het leven altijd groter, beter, meer… En hoewel het een mooi streven kan zijn om aan iets te bouwen, moet de inzet an sich niet het groter, beter of meer zijn. Iets wat ik wél vaak om me heen zie. Ook het streven naar het ultieme ‘geluk’ is een gevaarlijk iets. Daarmee ontken je namelijk dat het leven soms ook gewoon níet leuk is (lees vooral ook dit Trouw-interview met psychiater Dirk de Wachter over ons onvermogen om met ongelukkigheid te dealen).

In mijn boek NIETS gaat het juist erg over zien wat er, uit zichzelf, al wél is. De dingen waar we normaal overheen leven. Over hier, nu, te zijn, met wat er nu is en niet met wat er ooit misschien kan zijn of wat is geweest. Dat is niet altijd makkelijk, want als mens ben je geneigd te kijken naar wat je allemaal nog wilt, of wat je vindt dat zou moeten. Of wat je hebt gemist. Wat je wilt goedmaken. We zijn eigenlijk altijd bezig met ‘andere tijden’, in ons hoofd. En proberen geluk te vangen en ‘vastzetten’, terwijl het is als lucht, je ziet het niet en kunt het niet vastpakken, het is er wél en als je goed oplet is het continu om je heen…

Kort geleden werd ik door een goede vriendin gewezen op een video van Kees Torn. Ik kende de video nog niet (ik ken Kees Torn als cabaretier wel), maar wat hij zegt slaat de spijker op zijn kop. Dit moet eigenlijk iedereen even zien: ‘Om gelukkig te worden, moet je gewoon ophouden gelukkig te willen worden’.

GAAT ONDERSTAANDE VIDEO ZIEN.
(Foto: Hean Prinsloo/Unsplash)

LEES OOK: DE SLOPENDE KRACHT VAN ALTIJD MEER, GROTER, BETER.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *