Over de herfst en loslaten: dit leerde ik van bomen

Gisteren postte ik een bericht over loslaten. Dat je soms het beste naar de natuur kunt kijken in de herfst. Naar de bomen, buiten. Die laten in de herfst hun blaadjes los. Omdat die hen niet meer dienen en alleen verzwaren. Waarom zouden wij mensen niet hetzelfde doen?

‘Herfst: neem eens een voorbeeld aan de bomen buiten. Laat los wat je niet meer dient.’

Ik kreeg veel reacties, maar één bleef me het meeste bij, ook omdat ik er veel in herken. Iemand zei dat het moeilijk is, loslaten. En dat kan ik alleen maar beamen. Mijn antwoord was: ‘De bomen oefenen elk jaar’.

Als ik vind dat het anders zou moeten zijn, blijf ik nadenken

Vroeger, en soms nog steeds, vond/vind ik dat ook, dat loslaten moeilijk is. Vooral als dingen niet gaan zoals ik dénk dat het zou horen, en andere mensen daar mijns inziens de oorzaak van zijn, vind ik het moeilijk om dat los te laten. Als iemand mij (in mijn ogen) rot behandelt bijvoorbeeld en ik daar geen verklaring voor kreeg. Dan vind ik dat de situatie anders zou moeten zijn en dus blijf ik er maar extra lang over nadenken, in de hoop dat ik zou kunnen achterhalen waaróm iemand deed wat hij/zij deed. Of dat, als ik er maar lang genoeg over na zou denken, ik in elk geval voor mezélf zou komen tot een soort antwoord.

Ik kwam vaster te zitten in een negatief denkpatroon

Feit is, dat ik daarmee eigenlijk nooit verder kwam. Hoe langer ik nadacht, hoe vaster ik mezelf draaide in een denkpatroon dat me eigenlijk bozer, verdrietiger en wanhopiger maakte. En toen keek ik hoe bomen dat doen. Als de bladeren hen niet meer dienen, voeden zij deze niet meer. De bladeren laten langzaam los en verdwijnen op de grond. Wat zou er gebeuren als de bomen koste wat kost de bladeren zouden willen vasthouden? Als zij al hun energie zouden gebruiken deze bladeren niet te laten gaan? Niet los te laten?

Je verliest je kracht en gaat er uiteindelijk aan onderdoor

Ik ben geen bioloog, dus wat nu volgt is meer een filosofische gedachte. Maar ik denk dat de boom (jij) langzaam maar zeker zijn eigen kracht verliezen als bleek dat de energie die hij moest leveren om dit opgelost te krijgen onuitputtelijk bleek. De bladeren (metafoor voor het probleem) zou hij op een gegeven moment ook niet meer genoeg energie kunnen geven, hoe hard hij ook zijn best deed. En tot slot zou hij vastlopen in dit proces en, heel dramatisch, niet overleven.

Soms is loslaten het beste… zodat je weer kunt bloeien

Minder dramatisch, maar toch zeker zo vervelend is het volgens mij ook voor mensen. Denk je je vast in een probleem, dan verlies je je kracht en uiteindelijk ga je eraan onderdoor. Kun je het niet oplossen, omdat je er simpelweg geen invloed op hebt, dan is soms loslaten het beste wat je kunt doen. En net als een boom zul je zien dat je dan over een tijdje weer nieuwe krachten opdoet. Om te bloeien, zonder de ballast van wat je niet (meer) dient.

Maaike Helmer is oprichter van multimedia uitgeverij STRESSED OUT en auteur van ‘NIETS, mijn zoektocht naar innerlijke rust in tijden van alles’ (o.a. bekend uit Vrouw/Telegraaf, Grazia, Koffietijd en De Volkskrant). Binnenkort volgen e-courses en Masterclasses om zelf meer innerlijke rust in je leven te krijgen. Schrijf je in voor de Minder Stress Mail, dan houden we je op de hoogte.

LEES OOK: WIL JIJ HET ROER OMGOOIEN IN JE LEVEN? LEES DAN EVEN DIT.

Wil jij meer innerlijke rust? Het boek 'NIETS' is nu te koop!

Topmodel | Diabetes type 1 | Coma | Journalist | Burn out | Spirituele crisis.
‘NIETS, mijn zoektocht naar innerlijke rust in tijden van alles.


'Een mooi en eerlijk boek met een groot inzicht' – Roos Schlikker, schrijver

'Een aanrader voor iedereen die met stress te maken heeft' - Eline van der Boog/elineschrijfthier.nl, HEBBAN-recensent

'Mooi, aangrijpend, kwetsbaar, intiem en moedig' - Saskia Smith, journalist

post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *