Van burn out naar beter #10: ‘Ik ben zwanger’

Krista is bezig met re-integreren na haar burn out. Ze doet simpele klussen, die soms toch nog best aanpoten zijn, door haar beperkte belastbaarheid. En dan… komt ze erachter dat ze zwanger is.

Na maanden van ziekte is het dan eindelijk tijd voor mij om langzaam weer terug te keren op de werkvloer. In overleg met mijn manager en de bedrijfsarts is besloten dat ik niet zal re-integreren in mijn oude functie. Het zou mijn herstel niet ten goede komen, bovendien wil ik uiteindelijk toch niet meer terug in die functie. Als ik íets geleerd heb in de afgelopen maanden, is het wel dat ik beter naar mijn eigen gevoel mag luisteren, en geen werk moet doen wat niet bij me past. Uiteindelijk wil ik niet bij deze organisatie blijven, dat is me inmiddels wel duidelijk. Het vakgebied waarin ik werkte past me gewoon niet, en er is hier te veel gebeurd. Ik wil graag een frisse start maken. Met mijn nieuwe leidinggevende spreek ik af dat ik een beëindigingsovereenkomst krijg als ik volledig ben hersteld. Op die manier behoud ik mijn recht op een uitkering en kan ik rustig op zoek gaan naar een andere baan. Ik voel me goed bij deze constructie.

Rustig beginnen

Ik mag rustig beginnen op de communicatieafdeling. Het is een verademing. Een fijne groep mensen, waarbij ik me op mijn gemak voel. Ze nemen me op in hun midden, en ik heb het naar mijn zin. Ik begin met twee uur per dag, twee keer in de week. In deze uren klop ik gegevens in, en doe ik andere licht administratieve klussen. Hoewel mijn verstand zegt dat het werk te simpel voor me is, kan ik het maar amper aan. Na die twee uur ben ik volledig uitgeteld. Toch gaat het langzaam beter met me. Ik bouw het aantal uren wat ik werk gestaag op, en trap af en toe op de rem, als de bedrijfsarts harder wil dan ik aankan. Dat ik dat doe vervult me met trots. Ik heb geleerd zelf aan te geven wanneer ik mijn grens heb bereikt, en dat voelt goed.

Ik krijg het warm. ‘Dat kan ik niet!’, galmt het in mijn hoofd

Na vier weken vraag mijn leidinggevende me of ik een bespreking wil plannen waarbij twintig drukbezette collega’s van verschillende disciplines aanwezig moeten zijn. Dat is voor de meer ervaren secretaresse al een aardige uitdaging. Ik voel zenuwen opkomen en bemerk een drukkend gevoel op mijn borst. Ik krijg het warm. ‘Dat kan ik niet!’, galmt het in mijn hoofd. En dan voel ik opeens een rust over me heen komen. Dat kan ik inderdaad niet. En dat geeft helemaal niks. ‘Ik zie dat eigenlijk niet zo zitten,’ zeg ik. ‘Dat soort dingen plannen is sowieso niet mijn sterkste kant, en ik denk dat ik dat nu gewoon nog niet aankan.’ Ze kijkt me glimlachend aan. ‘Wat goed dat je dat aangeeft,’ zegt ze, ‘misschien is zoiets inderdaad nog een beetje te ingewikkeld voor nu.’ Ik voel me trots. Ik heb in twee minuten tijd wel drie overwinningen geboekt: ik heb aan mezelf toegegeven dat ik ergens niet goed in ben, en vind dat oké, ik heb mijn grens aangegeven, én ik heb heel goed naar mezelf geluisterd. Ik heb daarvoor van zowel mezelf als mijn leidinggevende waardering en erkenning gekregen. Wat is het toch een heerlijk gevoel om jezelf serieus te nemen…

Zwanger tijdens re-integratie

Hoe simpel het werk ook is wat ik doe, ik heb er echt plezier in weer terug te zijn. Langzaam maar zeker worden mijn taken wat uitgebreid en kan ik voorzichtig een beroep gaan doen op mijn denkkracht. Dat gaat met vallen en opstaan en af en toe kom ik mezelf keihard tegen, maar ik merk toch vooruitgang. En dan gaat mijn grote wens in vervulling. Veel sneller dan ik had verwacht… Ik ben zwanger. Ik ben halverwege mijn re-integratietraject als ik daarachter kom. Ik ben ontzettend blij, maar ook behoorlijk geschrokken. Twijfel maakt zich op sommige momenten van me meester. Kan ik dit nu wel aan? Is mijn lichaam sterk genoeg? Ben ik voldoende hersteld? Mijn huisarts is blij voor me, en we spreken af dat ik mezelf goed in de gaten zal blijven houden.

Ik vind dat ik het aan hem verschuldigd ben openheid te geven

In de tiende week van de zwangerschap stap ik ook binnen bij de directeur, aan wie ik formeel gezien verantwoording afleg. ‘Heb je even tijd voor me?’, vraag ik. ‘Natuurlijk, kom binnen’, zegt hij, en hij biedt me een stoel aan. Ik sluit de deur achter me en ga aarzelend aan de vergadertafel zitten. Hij heeft goed voor me gezorgd, heeft me de rust en ruimte gegeven die ik nodig had. Ik vind dat ik het aan hem verschuldigd ben openheid te geven. Ik wil geen geheimen hebben. Toch vind ik dit opeens razend spannend. Mijn hart klopt snel en ik voel de warmte op mijn wangen. Hij kijkt me verwachtingsvol aan. ‘Zeg het eens’, nodigt hij me uit. ‘Eh… ik eh… ik wil je iets vertellen. Het is nog een beetje pril maar ik wil graag open tegen je zijn. Ik ben zwanger.’ Hij lacht. ‘Gefeliciteerd!’, roept hij. Wat een droomreactie. In een flits herinner ik me hoe mijn vorige manager reageerde op mijn eerste zwangerschap. Ik was toen voortdurend heel misselijk, en nadat ze me al vier keer had gevraagd wat er toch met me was vertelde ik haar maar hoe de vork in de steel zat. Mijn collega was toen net met zwangerschapsverlof gegaan. ‘O,’ zei ze, ‘nou, van harte. Maar dat is voor mij niet zulk leuk nieuws.’

Beëindigingsovereenkomst

Nu krijg ik dus wel de warme reactie die je mag verwachten als je zulk nieuws vertelt. Ik voel hoe ik ontspan. Ik kan moeilijk geloven dat hij echt alleen maar staat te springen, want dit betekent dat de optie van de beëindigingsovereenkomst voorlopig komt te vervallen; ik mag nu niet ontslagen worden. Hij zit dus nog even aan me vast. Des te meer waardeer ik zijn houding. ‘Het was geen boze opzet hoor’, zeg ik met een glimlach. ‘Natuurlijk niet. We regelen het wel, het komt goed. Hoe voel je je?’ We praten nog wat verder en met een opgelucht gevoel sta ik na vijf minuten weer buiten. Zo. Weer een hobbel genomen. Ik kan nu voorzichtig gaan genieten van het kleine mensje in wording wat ik bij me draag. (Foto: Jordan Bauer/Unsplash)

Krista Hogenboom heeft haar eigen coaching praktijk: steppingup.nl. In 2010 kreeg ze een burn out, waardoor ze kritisch naar haar eigen levensgeluk keek. Haar zoektocht leidde uiteindelijk naar haar huidige werk, waarin ze zich wijdt aan het levensgeluk van anderen. In ‘Van burn out naar beter (lees ze allemaal!)’ vertelt ze over de tijd van haar burn out.

LEES DOOR: HOE ZIT HET EIGENLIJK MET BURN OUT EN ONTSLAG?