Van burn out naar beter #11: ‘Weet je al wat je wilt ná je verlof? vraagt hij’

Tijdens de re-integratie van haar burn out komt Krista erachter dat ze zwanger is. Hoe moet dat na haar verlof, vraagt ze zich af… Dit is voorlopig de laatste ‘Van burn out naar beter’, maar… er komt een vervolg!

Binnen de organisatie wordt heel gemengd gereageerd op mijn zwangerschap. Naarmate mijn buikje langzaam zichtbaar wordt raken steeds meer mensen op de hoogte. Vooral bij mijn oude collega’s vind ik weinig warmte. ‘Goh, is dat nou wel verstandig?’, is een veelgehoorde reactie. ‘Ja. Het is een beetje vroeger dan we hadden bedacht, maar het gaat heel goed met me. Ik ben heel blij’, zeg ik dan. Ik merk dat de negativiteit van me afglijdt. Waar het me vroeger erg zou hebben geraakt en ik erover zou zijn gaan piekeren merk ik nu dat ik me sterk voel. Iedereen heeft recht op een eigen mening. Ik weet hoe ik me voel, en dat is wat telt. Ik volg nu mijn eigen pad, en laat me niet langer leiden door wat anderen vinden. Mijn nieuwe collega’s leven allemaal heel erg met me mee. Ze zijn geïnteresseerd, volgen mijn groei, zijn blij voor me en tijdens lunches worden volop herinneringen opgehaald aan hun eigen zwangerschappen. Ik geniet.

Volledig hersteld verklaard

Ik ben inmiddels volledig hersteld verklaard. Ik heb leuke taken gekregen op de afdeling waar ik nu zit, en voel me een volwaardig lid van het team. Ik doe allerhande klussen die lang zijn blijven liggen omdat niemand er tijd voor had. Een officiële functie heb ik niet, maar ik merk dat mijn bijdrage echt een verschil maakt. Deze manier van werken zou ik niet voor de rest van mijn carrière ambiëren, maar voor nu is het ideaal. Er wordt weinig druk op me uitgeoefend, en daarbij floreer ik. Het geeft me de gelegenheid rustig weer te wennen aan mijn volledige deelname in de maatschappij. Ik heb plezier in wat ik doe, ik voel me ontspannen, durf op te komen voor mezelf, pak zelf nieuwe werkzaamheden op en vind het leuk mezelf uit te dagen met nieuwe klussen. Deze werkhouding is nieuw voor me. De ontspanning die ik voel, de kracht die ik uitstraal…

Ze betalen me, dus ik kom werken. Simpel. Toch?

Een maand of drie na de bekendmaking van mijn zwangerschap zit ik opnieuw met de directeur om de tafel. We zijn inmiddels overeengekomen dat we de beëindigingsovereenkomst zullen tekenen na mijn zwangerschapsverlof. De opzegtermijn van drie maanden gaat dus pas daarná in. ‘Weet je al wat je wilt na je verlof?’, vraagt hij. Dat lijkt me vanzelfsprekend: ‘Eh, nou dan kom ik gewoon weer werken natuurlijk.’ ‘Je mag die drie maanden ook gewoon thuis blijven. Dan kun je eerst lekker van je verlof genieten en heb je daarna de tijd om rustig na te denken over wat je wilt.’ ‘O, kan dat ook? Nou, werken lijkt me fijner, hoor,’ zeg ik, ‘thuiszitten, dat is niks voor mij.’ Ergens in mij springt een vrouwtje enthousiast op en neer. ‘Drie extra maanden voor jezelf!’, juicht ze. Vakkundig negeer ik haar. ‘Denk er nog maar eens over na’, zegt de directeur. In gedachten lach ik hem uit. Daar hoef ik toch niet over na te denken? Ze betalen me, dus ik kom werken. Simpel. Toch?

Plichtgetrouwheid

Pas als ik later die dag naar huis fiets komt de twijfel. In al mijn plichtgetrouwheid heb ik niet eens echt over die andere optie nagedacht. En eigenlijk is het natuurlijk een fantastisch aanbod. Het geeft me de ruimte om echt van mijn zwangerschapsverlof te genieten, omdat ik daarná dan ruim de tijd heb om op zoek te gaan naar een andere baan. Twee dagen later klop ik weer op zijn deur. ‘Eh… ik heb er nog eens over nagedacht, en misschien is het toch wel een goed idee om niet meer terug te komen. Als dat ten minste echt kan…’ ‘Dat kan zeker,’ zegt hij, ‘je doet je werk goed, maar een echte plek hebben we hier op de afdeling niet voor je. En jij kunt die drie maanden waarschijnlijk goed gebruiken.’ Schoorvoetend geef ik toe. En zo heb ik opeens een hele lange vrije periode voor de boeg. Betaald en wel…

Op het vlak van mijn eigen ontwikkeling ben ik nog lang niet waar ik wil zijn

Op het vlak van mijn eigen ontwikkeling ben ik nog lang niet waar ik wil zijn. In de creatieve loopbaancoaching heb ik wel grote stappen gezet. Ik heb voor mezelf in kaart gebracht waar mijn interesses liggen; in een opdracht waarbij ik mijn gedroomde werkomgeving mocht tekenen schetste ik een beeld van mezelf in een fijne werkkamer. Ik was er bezig met andere mensen, ik tekende een soort schoonheidssalon, en maakte daarbij de aantekening dat ik daarbij de schoonheid van binnenuit zou halen. Vanuit de openslaande deuren had ik uitzicht op een groene omgeving met veel bomen. ‘Mooimakerij’, schreef ik boven de ingang. Wat het precies betekende wist ik niet, dat het beeld me aansprak was overduidelijk.

Gedachten uit, gevoel aan

Mooie beelden, maar van wat ik dan echt wil gaan doen heb ik nog steeds geen flauw idee. En dat benauwt me af en toe. Toch besluit ik écht verlof te nemen, en, als mijn zwangerschapsverlof in gaat, ook te stoppen met de coaching. Ik wil me volledig kunnen focussen op mijn kindje en mezelf, en even niet bezig zijn met waar ik uiteindelijk terecht zal komen. In het laatste gesprek wat ik heb met de coach bespreken we wat ik heb geleerd. Ik kan met trots zeggen dat ik mezelf echt heb ontmoet. Ik heb kanten van mezelf gezien waarvan ik niet wist dat ik ze in me had. Ik heb ontdekt hoe creatief ik ben, dat ik, als ik mijn gedachten ‘uit’ zet en mijn gevoel ‘aan’, heel goed in staat ben uit te beelden wat er in me omgaat. Dat heeft me enorm veel inzichten gegeven.

Ik kan nu vertrouwen op mijn eigen kracht, als ik die kracht maar zie en toelaat

Ik kan vertrouwen op mijn eigen kracht, als ik maar bereid ben die kracht ook daadwerkelijk te zien en toe te laten. Het is me gelukt om uit de tunnel te stappen die mijn werkveld vroeger vormde. Ik zie wat er nog meer is, en voel me vrij te gaan ontdekken waar ik thuis hoor. Ik voel me niet langer slachtoffer van mijn omgeving. Ik zal mijn hele leven lang mensen blijven ontmoeten die niet goed bij me passen, misschien niet het beste met me voor hebben. En dat is oké. De angst die ik daarvoor bij me droeg ben ik kwijt. Ik ben sterk genoeg om me niet meer omver te laten blazen door wat er om me heen gebeurt. Wat er ook gebeurt, wie ik ook tref op mijn pad, ik blijf overeind. En als ik toch even uit balans raak dan weet ik hoe ik mezelf kan herpakken. Precies een jaar geleden vroeg mijn lief: ‘Ben jij niet gewoon een beetje overspannen?’ Nu geef ik met een glimlach mijn loopbaancoach een knuffel en trek ik de deur van de praktijk achter me dicht. Met mijn hand op mijn dikke buik wandel ik naar huis. (Foto: Seth Hayes/Unsplash)

Krista Hogenboom heeft haar eigen coaching praktijk: steppingup.nl. In 2010 kreeg ze een burn out, waardoor ze kritisch naar haar eigen levensgeluk keek. Haar zoektocht leidde uiteindelijk naar haar huidige werk, waarin ze zich wijdt aan het levensgeluk van anderen. In ‘Van burn out naar beter (lees ze allemaal!)’ vertelt ze over de tijd van haar burn out.

LEES OOK: DIT VERHAAL WERD INGESTUURD DOOR EEN VAN ONZE LEZERS: EEN PERSOONLIJK VERHAAL OVER BURN OUT DAT JE EEN HART ONDER DE RIEM STEEKT!