Van burn out naar beter #3: ‘Binnen een paar weken weer werken?!’

Een afspraak bij de bedrijfsarts om over Krista’s burn out te praten, loopt uit in een deceptie. Het idee is namelijk dat ze binnen een paar weken weer start met werken. Maar… dat kan nog helemaal niet!

Ik ben nu een week thuis, en voel me al wat beter. Vandaag ga ik naar de bedrijfsarts, die is gevestigd in het gebouw waar ik werk. Ik stap op de fiets, en peddel naar mijn werk. Tot halverwege gaat dat goed. Dan merk ik dat ik dichter in de buurt kom van mijn werkplek en voel ik dat mijn hart sneller gaat kloppen. Mijn ademhaling wordt oppervlakkig, en ik voel me opeens bloednerveus. Ik zet mijn fiets in de stalling en loop aarzelend naar de ingang. De tranen springen me weer in de ogen als ik naar binnen ga, en ik moet hard mijn best doen om niet te gaan hyperventileren. Ik loop met gebogen hoofd door de gang, en doe alsof ik er niet ben.

De ongeschreven regel: als je op dit bankje zit wordt je niets gevraagd.

In de lift stop ik mijn klamme handen stevig in mijn jaszakken, sluit ik mijn ogen en probeer ik de paniek die ik voel opkomen te onderdrukken. Als ik op de goede verdieping ben, stap ik uit de lift en ga ik in de hal op het bankje zitten. Wat een rotplek. Er komen veel mensen langs, waarvan ik de meeste wel ken. Ik slik mijn tranen weg en schenk bekenden een bibberige glimlach als ze langslopen. Ik zie sommigen wat verbaasd naar me kijken, maar niemand vraagt me iets. Dat is blijkbaar de ongeschreven regel hier: als je op dit bankje zit wordt je niets gevraagd.

Ik trek de deur achter me dicht en laat mijn tranen lopen

Als de bedrijfsarts me binnenroept, glip ik opgelucht zijn kamer in. Ik trek de deur achter me dicht en laat mijn tranen lopen. De arts kijkt me geduldig aan. ‘Ga maar zitten’, zegt hij vriendelijk, en hij schuift me routinematig een doos tissues toe. Als ik ben uitgesnikt, vraagt hij me te vertellen wat er aan de hand is. Ik doe het hele verhaal uit de doeken. Ik vertel hem over de moeilijke relatie met mijn leidinggevende, mijn eenzame functie, het team waarmee ik werk, waarin ik me niet thuis voel, de vele verschillende taken die ik op mijn bord heb. ‘Vorige week was het opeens te veel. Ik dacht dat ik iets aan mijn longen had, maar plotseling begreep ik dat ik er gewoon helemaal doorheen zat. Er mankeerde me niets aan mijn longen, maar het leven, mijn werk, het is me gewoon compleet boven mijn hoofd gegroeid…’ besluit ik mijn verhaal.

Ik hoor mezelf beamen dat ik binnen een paar weken weer aan de slag ga

De arts hoort me rustig aan en maakt wat aantekeningen. ‘Het is belangrijk voor jou dat je even wat rust neemt. En dan ga je over een paar weken weer aan de slag.’ Verward kijk ik hem aan. Ik hoor mezelf zeggen: ‘Ja. Dat is goed.’ Verder niets. We maken binnenkort een nieuwe afspraak. Ik steek de volgesnoten tissues in mijn zak, geef hem een hand en leg opnieuw de lange weg af via welke ik gekomen ben. Binnen een paar weken weer aan de slag? Terwijl ik alleen al door de nabijheid van mijn werkplek aan het hyperventileren sla? Mijn verwarring slaat langzaam om in blinde paniek.

Een test om te kijken hoe ziek ik ben. Dat móet het haast wel zijn…

Thuis bel ik mijn lief. ‘Hij wil dat ik over een paar weken weer ga werken! Dat kan toch helemaal niet met een burn out?!’, snik ik. Mijn ademhaling is snel en oppervlakkig. ‘Word nu eerst even rustig. Heeft hij dat echt gezegd?’ ‘Ja! Maar ik kan toch helemaal niet weer gaan werken? Ik ben nog lang niet beter!’ Opnieuw begin ik hard te huilen. ‘Liefje, jij hebt de touwtjes in handen, jij staat aan het roer. Je gaat pas weer werken als jij voelt dat je daar klaar voor bent. Wat hij ook zegt.’ ‘Denk je?’, vraag ik vertwijfeld. ‘Natuurlijk,’ zegt hij, ‘weet je, misschien is het wel een test. Zegt hij zoiets gewoon om te zien hoe je daarop reageert. Om te kijken hoe ziek je nu echt bent.’ Die suggestie kalmeert me een beetje. Een test. Dat móet het haast wel zijn. Die arts zag natuurlijk ook wel wat een hoopje ellende ik ben… Toch?
(Foto: Allef Vinicius/Unsplash)

Krista Hogenboom heeft haar eigen coaching praktijk: steppingup.nl. In 2010 kreeg ze een burn out, waardoor ze kritisch naar haar eigen levensgeluk keek. Haar zoektocht leidde uiteindelijk naar haar huidige werk, waarin ze zich wijdt aan het levensgeluk van anderen. In ‘Van burn out naar beter’ vertelt ze over de tijd van haar burn out.

LEES OOK: EEN BURN OUT? DAT IS HET FAILLIET VAN JE ECHTE IK, ZEGT LEONA…