Waarom ik mijn verjaardag ‘niet vier’

Wat ik voor mijn verjaardag ging doen, vroegen mensen. Ging ik het vieren? Komen er veel mensen? Je geeft toch wel een feest? Je gaat toch wel iets doen? Wat ga je doen? Wat ga je doen?

Nou: niks. Op mijn verjaardag doe ik vandaag even lekker helemaal niets. Ja, tijd doorbrengen met mijn dochter en mijn ouders, want die zijn even in Nederland. Een boekje lezen. Muziekje aan.

Een verjaardag is voor mij een van de zwaarste social gatherings

Ik ben nooit zo van de feestjes geweest; door mijn hsp zijn en chronische vermoeidheid (ME) putten die me volledig uit. Het praten met mensen waarmee je als voornaamste overeenkomst hebt dat je dezelfde persoon kent, is voor mij echt serieus een van de zwaarste social gatherings waarvoor je me kunt stellen, hoe gek dat ook klinkt. Ik ben niet goed in ‘willekeurig samengestelde groepen’ waarbij ik smalltalk moet doen. Terwijl dingen waar ik een functie heb (zoals keynote speaker zijn bij een event) me dan vreemd genoeg nauwelijks energie kosten, in tegendeel, die géven me energie; ik denk omdat dat komt omdat het dan een afgekaderd geheel is en mijn rol een duidelijke is. Dat vind ik fijn. Ook 1 op 1 zijn kost me stukken minder energie. Feestjes daarentegen zijn alsof iets mijn energiekraan plots totaal laat leeglekken. Dat heb ik lang vervelend gevonden en ik heb me ervoor geschaamd; ik was bang dat het ‘raar’ was, dat ik iets slecht trek, wat anderen blijkbaar wel allemaal te gek vinden. Alsof ik de enige was die de memo ‘feestjes zijn leuk’ niet had gekregen.

De dag erna was ik niks meer waard

Toen ik, na tig keer doodvermoeid van feestjes terug te keren (de dag erna was ik niks waard) éindelijk durfde te accepteren dat dit bij me hoort, dat ‘rust’ een noodzakelijkheid is, leerde ik dat het goed is om die behoefte uit te spreken. En gelukkig begreep mijn omgeving het. Natuurlijk, als iemand heel graag wil dat ik op een feestje kom, zal ik er zijn. Maar zo gedachteloos als het voor anderen gaat, is het voor mij nu eenmaal niet. Ik heb niet eindeloos veel energie en dít kost me specifiek veel van die energie. De kernvraag voor mijn eigen verjaardag werd: what’s the deal als je op je verjaardag niet jezelf kunt zijn? Gelukkig durf ik dat nu wel. ‘Vier jij je verjaardag dan niet’? Jazeker wel, maar dan op mijn manier. En dat maakt me gelukkig: om te zijn wie ik ben, always. Ik moest er 41 jaar voor worden, dat wel, maar dan heb je ook wat. Het antwoord op de vraag: ‘Wat doe je met je verjaardag?‘ is dus: heel weinig. Ik geniet van ‘niets’, van tijd doorbrengen met mijn dierbaren. Klein. Overzichtelijk. Samen praten. Thee inschenken. Kletsen over het afgelopen jaar. Of over het boek dat ik lees: ‘Moeders Lichaam’ van Joris van Casteren (hiervoor las ik ‘Het zijn de kleine dingen die het doen’ van Marcel van Roosmalen, die heb ik net uit). Een welgemikte slechte grap. Een knipoog. Praten over wat we eten vanavond. Soep voorbereiden. Even naar buiten om de geur van pas gevallen regen op te snuiven. Omdat het kan. Nu. Zo simpel kan het zijn. Voor mij is dit hoe mijn tijd verandert in stukjes fonkelende diamant. Elk moment een ander facet, dat ik rustig kan bestuderen. Het is zo mooi. De tijd. Ik vind dit fijn. Als anderen dat wat vreemd vinden, vind ik dat prima .

Ik was niet de enige, er zijn namelijk meer mensen als jij dan je denkt

En nadat ik leerde mijn behoeften te delen, merkte ik dat ik niet de enige was. Het was fijn om te horen dat er ook anderen zijn die dan wel hsp zijn dan wel ME hebben, of die gewoon zichzelf herkennen, die hetzelfde ervaren. Ik was minder ‘alleen’ dan ik altijd had gedacht. Mooier nog was dat zij het ook durfden uit te spreken dat bepaalde sociale aangelegenheden hen meer kosten dan andere. We zijn nu eenmaal allemaal anders. Ik kan iedereen aanraden om, ook als je behoeften hebt die misschien niet hetzelfde zijn als die van je omgeving, dit gewoon te zeggen. Je zult zien dat mensen er echt rekening mee houden; ze willen jou ook gelukkig zien. En daarnaast zul je zien dat er meer mensen als jij rondlopen dan je denkt…

Herken jij je in bovenstaande of juist helemaal niet? Je reactie kun je hieronder of op onze socials achterlaten!

Maaike Helmer is oprichter van multimedia uitgeverij STRESSED OUT en auteur van ‘NIETS, mijn zoektocht naar innerlijke rust in tijden van alles’ (o.a. bekend uit Vrouw/Telegraaf, Grazia, Koffietijd en De Volkskrant). Binnenkort volgen e-courses en Masterclasses om zelf meer innerlijke rust in je leven te krijgen. 

LEES MEER: WAT ER GEBEURDE TOEN IK MIJN WEIRDNESS LEERDE OMARMEN…

Wil jij meer innerlijke rust? Het boek 'NIETS' is nu te koop!

Topmodel | Diabetes type 1 | Coma | Journalist | Burn out | Spirituele crisis.
‘NIETS, mijn zoektocht naar innerlijke rust in tijden van alles.


'Een mooi en eerlijk boek met een groot inzicht' – Roos Schlikker, schrijver

'Een aanrader voor iedereen die met stress te maken heeft' - Eline van der Boog/elineschrijfthier.nl, HEBBAN-recensent

'Mooi, aangrijpend, kwetsbaar, intiem en moedig' - Saskia Smith, journalist

post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *