Waarom je soms júist om hulp moet vragen. Doe jij het?

MaaikeOm me heen zie ik ze en ik ben er zelf ook één: de ik-kan-het-wel-alleen-vrouw. Als kind zei ik al vaak ‘Maaike doen’, wat betekende dat je me vooral niet moest helpen. Maar: hulp vragen is belangrijk!

Nu ben ik 38 en vind ik het nog steeds moeilijk om om hulp te vragen. En dat zie ik dus ook bij veel vriendinnen. Ze putten zichzelf uit, terwijl de hulpbronnen soms wel om hen aanwezig zijn. En waarom? Ik heb eigenlijk geen idee. Is het ons ego dat ons in de weg staat? Zijn we bang om ons kwetsbaar op te stellen?

Ubuntu
Er is een bekend Afrikaans woord/concept: ubuntu. Het is moeilijk te vertalen, maar de samenvatting is zo ongeveer: ‘Ik ben omdat wij zijn’. Desmond Tutu zei over ubuntu: ‘Ubuntu gaat over de kern van het mens zijn. (..) Mijn menselijkheid is onlosmakelijk verbonden met het jouwe. (…) Een mens is een mens door andere mensen. (…) Iemand met ubuntu is open naar en beschikbaar voor anderen, bevestigt hen in hun zijn, voelt zich niet bedreigd als anderen ergens goed in zijn, want hij/zij heeft genoeg zelfverzekerdheid dat stamt uit het bewustzijn dat we allemaal onderdeel zijn van een groter geheel (…).’
Nou goed, lang verhaal, maar eigenlijk komt het erop neer dat we allen één zijn. En daar geloof ik wel in.

Wat me opviel: de mensen die ik om hulp vroeg, vonden het alleen maar leuk

Ook tijdens het maken van STRESSED OUT zijn er diverse momenten dat ik om hulp heb gevraagd. Technische hulp. Of advies/deskundigheid op een bepaald gebied (aan de advisors en contributors van de site bijvoorbeeld). Ik heb mijn (schoon)ouders gevraagd om me te helpen met wat extra opa- en omadagen, die had ik hard nodig om te bouwen. En wat me opviel: veel mensen die ik vroeg om hulp, vonden dat eigenlijk alleen maar leuk. Er waren zelfs mensen die ik niets hoefde te vragen, maar die spontaan zelf aanboden ergens mee te helpen. Al die hulp, ik werd er bijna verlegen van. Het gaf me een diep gevoel van verbondenheid, ubuntu. Ik voel me intens dankbaar, dat ik dat mag meemaken. En dat alleen maar door te laten weten: ik kan het niet alleen. Die hulp te mogen ontvangen, voelde als pure, onversneden liefde.

Ik kan het niet alleen
Niet alleen ontvangen, maar ook geven is iets moois. Wel met grenzen (je moet vooral ook de ruimte hebben om te kúnnen geven en dus ook weten wanneer je nee moet zeggen), maar los daarvan: de momenten dat iemand mij om hulp durft te vragen, voel ik me juist heel erg gewaardeerd. En ik vind het heel intiem, ik voel me vereerd. Iemand vertrouwt mij dus blijkbaar zo, dat hij zich kwetsbaar durft op te stellen en durft te zeggen: ik kan het niet alleen. Als ik dan zie dat hulp waardevol was, is dat toch alleen maar geweldig voor ons allebei?

Ik ben omdat zij is, en andersom. En dat is prachtig

Een vriendin en ik, laten we haar even aanduiden met V., hebben wat betreft hulp vragen al zó vaak een beroep op elkaar gedaan, dat ik zou durven zeggen dat niks de ander meer verbaast. En dat is mooi. Vandaag ben ik bijvoorbeeld naar haar toe gegaan omdat mijn sensorpleister losliet en ik hem zelf niet kon terugplakken omdat-ie achter op mijn arm zit (ik heb diabetes type 1, lees hier over de sensor mocht je willen weten wat dat is). Bedanken is al niet eens meer im frage. Ik ben omdat zij is, en andersom. En dat is prachtig. Laten we eerlijk zijn: niemand kan het alleen. Laten we wat vaker ubuntu. Daarvan wordt de wereld alleen maar mooier.

Ubuntu, maar voel ook je grenzen. Lees waarom soms voor jezelf kiezen níet egoïstisch is. 

Wanneer vroeg jij voor ‘t laatst om hulp? Vond je het moeilijk? Praat mee op Facebook!