Wat er gebeurde toen ik mijn ‘weirdness’ omarmde

Heb je er weleens over nagedacht wat er gebeurt als je jouw eigen, hoogstpersoonlijke ‘weirdness‘ volledig accepteert, sterker nog: omarmt? Ik weet uit ervaringen dat er wonderen kunnen gebeuren.

Het is niet makkelijk als je niet in een ‘mal’ past. Ik vroeg me in het verleden vaak af of er iets ‘verkeerd’ aan me was. Als kind: waarom was ik zo dromerig, terwijl anderen met hun voeten op de grond leken te staan? Toen ik ouder werd: waarom had ik zoveel moeite me aan te passen aan wat voor anderen ‘normaal’ leek? Als volwassene: waarom lukte het me niet om gelukkig te zijn in een ‘reguliere loopbaan’?

Weirdness is een sociaal concept, afwijking van norm een normatief idee

Dat ik een beetje anders was, viel vooral de anderen op. Ik dacht altijd dat ik volstrekt normaal was. En technisch gezien ben ik dat natuurlijk ook. Weirdness is een sociaal concept. Afwijking van de norm is een normatief idee. Het wordt geschept vanuit het uitgangspunt dat iedereen op elkaar lijkt. En dat dat wenselijk is. Anders zijn, of zo worden gezien, maakt je echter ook kwetsbaar. Wie anders is, valt op. En vooral toen ik jong was, was dat opvallen reden om me enorm te pesten. Ik werd in een gedempte put gegooid, in mijn gezicht gespuugd, in elkaar geslagen, ik heb kattenpoep moeten eten, the whole shebang heb ik voorbij zien komen aan vernederingen (als je daar meer over wilt lezen vind je het hier). Het was makkelijk aan mezelf te gaan twijfelen. En geloof me: dat ben ik ook gaan doen. Ik heb daardoor écht jarenlang mijn best gedaan om ‘in een standaardpakketje te passen’. Vooral tijdens mijn puberteit was er me alles aan gelegen. Helaas werkte het niet; de groepen op mijn middelbare school hadden een duidelijke indeling: de kakkers, de alto’s, de nerds. Ik was geen van allen. Ik was mezelf en paste daarmee niet naadloos in een hokje dat was voorgevormd. Het pesten ging door, tot einde middelbare school.

Dingen die je ‘anders maken’ hoeven niet slecht te zijn, leerde ik

Toen ik ouder werd, merkte ik dat mijn ‘anders zijn’ me soms ook dingen kon opleveren. Doordat ik bijvoorbeeld geen standaard uiterlijk had, werd ik ontdekt als model en had ik een succesvolle carrière in binnen- en buitenland. Mijn ‘uit elkaar staande ogen’ en lichte loens zorgden voor een internationale loopbaan met veel succes. Dingen die je dus ‘anders maakten’ hoefden zo slecht niet te zijn. En ook toen ik erna ging werken bij het tijdschrift Yes, merkte ik dat ‘niet doorsnee’ zijn je soms liet opvallen. Doordat ik altijd mega nieuwsgierig was, werd ik opgemerkt door de creatief directeur van de uitgeverij, waardoor ik een aantal geweldige kansen kreeg om mezelf te ontwikkelen en een portfolio op te bouwen.

Pas na mijn burn out realiseerde ik me dat ik mezelf onnodig kleinhield

Toch heeft mijn idee dat ik ‘anders was’ me lang tegengehouden om mijn ‘zijn’ te omarmen en daarmee mijn potentie vrij te laten. Heel lang heb ik toch nog geprobeerd me te vormen naar wat ik dacht dat ‘hoorde’. Ook al was ik al groot en volwassen, toch hield de angst om buiten de boot (welke eigenlijk? Dat wist ik ook niet) te vallen me tegen om mijn innerlijke ik te volgen en buiten de gebaande paden te wandelen; daar waar ik me het meest thuis voelde: de gebieden die nog ontgonnen moesten worden, in de journalistiek bijvoorbeeld (waarvan akte met stressedout.nl). Ik wilde altijd meer zien, meer weten, meer ontdekken, maar ik hield mezelf vaak tegen, omdat ik voorsorteerde op dat men me een vreemde eend kon vinden. Pas na mijn burn out realiseerde ik me dat ik mezelf daarmee onnodig klein hield en dat ik vaak kansen had laten liggen, omdat ik bezig was met wat anderen ervan konden vinden. Dat ik mezelf niet de toestemming was te zijn wie ik ben: een nieuwsgierige dromer die haar dromen bij de lurven durft te pakken en stappen durft te zetten om een doel te realiseren.

Toen ik mezelf volledig accepteerde kon ik echt vrij zijn

Pas op het moment dat ik mijn volledige ‘weirdness’ (hé, wat is weird anyway, trouwens?) durfde te accepteren en schijt begon te krijgen aan wat anderen daar mogelijk van konden denken, kon ik écht vrij zijn. En de resultaten daarvan vind je onder andere op je beeldscherm. Als ik mezelf niet ‘vrij had gelaten’, had STRESSED OUT nooit bestaan. Was mijn boek NIETS er nooit gekomen. Het was allemaal het resultaat van het me realiseren dat ik al genoeg ben zoals ik ben, dat ik nergens ‘in hoef te passen’. Ik denk dat iedereen zo zijn eigen weirdness heeft. En de kunst ligt hem erin die lief te hebben, misschien zelfs te voeden, omdat het vaak een ondergeschoven kindje is dat zoveel mogelijkheden heeft, die we vaak over het hoofd zien of wegdrukken. Ik weet dat sinds ik mijn ‘ik’ volledig toelaat, ik gelukkiger ben dan ooit. Ik wil afsluiten met een commercial van Apple, die juist laat zien dat we allemaal anders zijn en die de ‘the round pegs in the square holes‘, zoals ik me lange tijd heb gevoeld, durft te vieren. Ik ben blij dat ik tegenwoordig kan zien wat deze Apple commercial laat zien. Ik hoop dat ik andere ‘round pegs‘ weet te inspireren om zichzelf te vieren… Ik gun het iedereen dat hij of zijn zijn weirdness in volledigheid omarmt. Wie weet wat voor moois er allemaal uit kan komen? En weet je: weird is het eigenlijk ook gewoon helemaal niet: we zijn allemaal oké, precies goed zoals we zijn.

LEES OOK: PESTEN, WELKE (ERNSTIGE) GEVOLGEN DAT KAN HEBBEN…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *