Zelfmedeleven: doe eens gek, leef mee met jezelf

Nee, ik ben er ook niet goed in. En ja, ik maak me er ook schuldig aan mezelf keihard aan te pakken. Voortdurend. Daarom: een thumbs-up voor zelfmedeleven. Wat is het en hoe doe je dat: meeleven met jezelf?

Laatst was ik aan het whatsappen met een vriendin. Ze zat helemaal niet lekker in haar vel, had het veel te druk, was moe, had allerlei kwaaltjes en zei tegen me: ‘Weet je, ik zie het gewoon allemaal even niet zitten.’ Ik berichtte haar terug dat ik het zo rot voor haar vond, vroeg haar of ze wel tijd voor zichzelf maakte. Meteen daarop appte ik een foto; de winkelstraat waar ik me op dat moment bevond. Ik had zelf namelijk een beetje een off-day, ik had mezelf een dag vrij gegeven (en veel te dure haarproducten gekocht, maar dit terzijde). Ze zei: ‘Ja, maar ik denk de hele tijd: ik moet zo veel.’ En dat was ook zo. Maar ze vergat zelfmedeleven te hebben, bedacht ik me later.

Niet toeteren
Zelfmedeleven (volgens mij bestaat het woord nog niet, of het taalkundig klopt boeit me even niet zo) is wat anders dan zelfmedelijden. Zelfmedelijden is zwelgen in je lot. Zelfmedeleven is volgens mij dat je kunt meeleven met jezelf zoals je dat met een goede vriend(in) zou doen. Als jouw vriendin zich over de kop werkte, zou je haar ’s avonds met een deken en warme chocola op de bank stationeren. Of haar een uur het bos in sturen voor een heerlijk frisse neus. Je zou haar een middag de stad in nemen om * kuch, veel te dure haarproducten * iets voor zichzelf te kopen. Maar je zou in elk geval niet in haar oor staan toeteren: ‘WEET JE WAT JIJ NOG ALLEMAAL MOET DOEN!!!’ Want je zou weten dat dat niet zou helpen. Dat het beter zou zijn als je met haar zou meeleven. Tegen haar schreeuwen zou haar juist verder onderuithalen. Tuurlijk moet ze veel. Maar de boog kan niet altijd 24/7 gespannen zijn. Dan raakt de boog óverspannen…

LEES VERDER: Over relaxen gesproken; 13 manieren om voor niks te ontspannen!

Moeilijk
En dat was nou precies wat deze vriendin de deed: in haar eigen oor toeteren dat ze het niet genoeg waard was om echt goed voor zichzelf te zorgen. Terwijl ze wel begaan was met mij, en met mijn minimale off-day. Waarom vinden we het dan toch zo moeilijk die zachtheid op te brengen voor onszelf? We weten dat het goed is om soms rust te nemen – wat voor iedereen anders is, de definitie van rust – en dat je met genoeg rust zelfs creatiever en productiever wordt (als we het dan toch zouden moeten verdedigen naar het ‘moeten-kamp’ toe). En toch… is het moeilijk.

Sinds mijn burn out ben ik een stuk meer begaan met mezelf

Voor mij ook nog wel hoor, maar thank god voor die burn out van acht jaar geleden. Sindsdien ben ik een stuk meer begaan met mezelf. Niet omdat ik breekbaar ben, integendeel, ik ben fokking sterk. Nee, omdat ik het mezelf sindsdien gun om optimaal gelukkig te zijn. Omdat ik het mezelf gun dat er niet iemand constant in mijn oor staat te schreeuwen dat ik het niet waard ben om even rust te nemen. Omdat ik het mezelf gun om écht het allerbeste uit mezelf te halen. En dat kan alleen als ik naast vaak keihard voor mezelf te zijn, ook soms eens bewust zacht voor mezelf kan zijn. En als ik daar dan van kan genieten. Zonder me schuldig te voelen. Zonder in mijn eigen oor te tetteren. Work hard, chill hard. Ik ben mezelf gewoon het beste gaan gunnen. Net zoveel als ik dat een goede vriendin zou gunnen… Terwijl de regen langzaam begint te kletteren in de winkelstraat, loop ik een koffiezaakje in. Tijd om mezelf te trakteren op een kop warme cappuccino. Omdat ik het waard ben.

Volg ons nu ook op Facebook, vinden we heel leuk!

Over vriendschap gesproken: deze vrienden helpen je door een burn out heen, wie herken jij?