Hoezo ontaarde moeder?

Wendy Maria Dekker schrijft voor STRESSED OUT artikelen over stress en moederschap. Dit keer over ‘ontaarde moeders’. Want het is een term die we licht gebruiken tegenwoordig. Waarom eigenlijk? We hoeven ons toch nergens voor te schamen?

De laatste tijd lees ik steeds vaker de term ‘ontaarde moeder’. Als in: ik ben een ontaarde moeder. Ik zie dan een foto van een niet-opgeruimde woonkamer. (Logisch toch? Het kunnen opbrengen van tijd en energie voor het VT Wonen-stylen van je huis ná een dag moederen en eventueel werken, is maar voor weinigen weggelegd. En bovendien totaal onnodig, als je het mij vraagt.) Of ik zie een foto van een peuter die uiterst tevreden met een roze koek op de bank op een iPad speelt. (Hm, echt ontaard had ik het pas gevonden als ik een peuter met een peuk in zijn mond op de bank had zien liggen, maar goed.) Of een selfie van een moeder die een glas wijn omhooghoudt, met op de achtergrond haar slapende baby in de box. (Tenzij die baby stomdronken in slaap is gevallen na het nuttigen van een fles Chardonnay vind ik hier weinig ontaard aan.) Ik lees de bekentenis van een moeder, die het ‘stiekem best wel even fijn’ vindt dat haar peuter een nachtje bij opa en oma logeert. (Noem jij eens iemand die dat níet fijn vindt? Peuter, opa en oma zullen het in elk geval heerlijk vinden, dus ga genieten!)

In opstand komen
Ontaarde Moeders verzamelen zich zelfs op Facebook en Instagram. En geven daarmee een tegengeluid aan moeders die pretenderen alles volgens het boekje te doen. In die zin mogen Ontaarde Moeders er best trots op zijn dat ze tegen die moeders in opstand komen. Maar, beste Ontaarde Moeders, de meeste voorbeelden die jullie geven, vind ik verre van ontaard. Ontaarde moeders vind je niet op Facebook, waar ze ‘zonden’ delen. Die zijn te druk bezig met het daadwerkelijk verwaarlozen of mishandelen van hun kinderen. En zijn de naam ‘moeder’ niet waard.

Mijn dochters zijn drie jaar oud en in het bezit van hun eigen iPad

Fouten maken we allemaal. Maar dat maakt je gelukkig nog geen ontaarde moeder. Een van mijn kinderen viel, toen ze nog geen jaar oud was, van de commode. Boem. Zo op dat tere hoofdje waarvan de fontanel nog niet eens fatsoenlijk was dichtgegroeid. Dus ik, verteerd door schuldgevoel, met haar (en haar zusje) naar het ziekenhuis. Godzijdank heeft ze er niks aan overgehouden. En nee, ik had geen excuus, behalve dan dat ik gewoon even niet oplette en mijn pittige dochter in de fase zat dat ze zich hevig verzette bij het luier verschonen. Mijn beide dochters zijn inmiddels drie jaar oud en in het bezit van hun eigen iPad. En nee, daar heb ik geen enkel pedagogisch verantwoord argument voor. Wel geeft het mij de kans om mezelf ’s ochtends ook eens te douchen en aan te kleden. En heeft het al vele hoognodige rustige momenten opgeleverd hier in huis.

Soms weigeren mijn kinderen de gezonde prak te eten en krijgen ze tóch een toetje

Het zijn geen moeilijke eters, maar soms weigeren onze kinderen de gezonde prak te eten die wij ze voorschotelen. En krijgen dan tóch een toetje. Chocolademousse, ijs, ik vind het allemaal prima. En nee, daar heb ik geen medisch onderbouwd argument voor. Obviously. Ze logeren al sinds hun geboorte regelmatig bij anderen, zoals opa’s en oma’s. Of bij onze vaste oppas. En leuk dat iedereen het vindt! Inclusief ik. De tijd die ik daarmee win voor mezelf, is me heilig. Als ze ruziemaken, jengelen en huilen om niks en ik heb slecht geslapen, dan verlies ik mijn geduld helaas weleens en schreeuw ik tegen ze. Ja hé, daar baal ik zelf natuurlijk ook van, wat dacht je dan.

Disneyfilm
Of dit alles mij een ontaarde moeder maakt? Nee… Ik ben slechts een moeder, die in gedachten alles anders en beter doet dan het in werkelijkheid gaat. Zoals zo veel moeders, vermoed ik. Een beetje perfecter zou ik best willen zijn. Gewoon. Omdat ik het allerbeste wil voor mijn kinderen (en ook weleens zou willen kunnen zeggen dat mijn kinderen liever komkommer eten dan een gevulde koek. Dat ik ze elke zondagmiddag actief mee naar buiten neem en geen Disneyfilm op Netflix aanzet, omdat ik zelf te moe en te lui ben een voet buiten de deur te zetten). Maar mezelf een slechte moeder noemen, daar begin ik niet aan.

En dat zouden jullie ook niet moeten doen.

Met z’n allen
Blijf ze vooral posten, de belevenissen met je kind. Maar noem jezelf gewoon ‘moeder’. Punt. Als iedereen dat voortaan doet, komen alle moeders wellicht weer wat dichter tot elkaar en wie weet, zitten we straks gewoon gezellig met z’n allen in één en dezelfde club: ‘De Club Van Soms Relaxte Maar Vaak Ook Best Wel Gestreste Moeders, Die Veel Van Hun Kinderen Houden (maar het geen wereldramp zouden vinden om voor de verandering gewoon eens weekend te ruilen met hun kinderloze beste vriendin) En Hun Stinkende Best Doen, Maar Eigenlijk Geen Idee Hebben Hoe Het Moet En Gelukkig Pakt Dat Tot Nu Toe Goed Uit’. Maar ja. Dat is natuurlijk weer een veel te lange naam voor een Facebook-groep.

Wendy Maria Dekker is een creatief allrounder (check haar site en Facebookpagina). Schrijven is haar ding. Illustreren, schilderen, zingen, liedjes schrijven en pianospelen ook (keuzes maken niet zo).

ANDEREN LAZEN OOK: BURN OUT EN EEN GEZIN, HOE DAN? LEES ‘DAGBOEK VAN EEN BURN OUT’.