Mijn eerste vakantie met een burn out

Mijn eerste vakantie met een burn out was vreselijk. En dat terwijl ik me er zo enorm op had verheugd… Maar gelukkig was er een moment dat ik iets ging inzien…

Ik weet nog goed hoe dat was. Heel vreselijk vond ik het. Mijn hele systeem was op dat moment namelijk ingesteld op het woord ‘paniek’. Zat ik aan het zwembad in Frankrijk, dan voelde mijn lichaam niets anders dan paniek. Maakte ik een klein wandelingetje: paniek. Wat lekkers eten: paniek. In een strandstoel liggen: paniek. Mijn lichaam leek wel onder stroom te staan.

Ik had gehoopt dat mijn vakantie bij mijn burn out zou helpen

Ergens viel me dat tegen. Ik had gehoopt dat op vakantie juist veel van me zou afvallen. Dat het zou ‘helpen’. Daarmee had ik er waarschijnlijk onbewust behoorlijk wat druk op gezet. Wat ook niet hielp, was dat ik met de re-integratiedienst moest communiceren dat ik tijdens mijn thuisperiode op vakantie ging. Ik weet nog heel goed dat het voelde alsof ik mezelf een ‘luxe permitteerde’, terwijl ik eigenlijk ziek was. Dat ik daarmee zou zeggen: zo slecht gaat het eigenijk niet hoor, want ik kan nog gewoon op vakantie. Terwijl mijn vakantie júist voelde als iets vreselijks. De discrepantie tussen wat een vakantie in mijn ogen hoorde te zijn – genieten, relaxen – en wat het was – totale verwarring en paniek, zoals eerder gezegd – was simpelweg te groot. En dan kwam daar dus nog schuldgevoel en een onterecht gevoel van aanstelleritis bij. En dat gevoel klopte natuurlijk he-le-maal met het plichtsbesef dat ervoor had gezorgd dat ik in een burn out terecht was gekomen.

Ik was me voortdurend aan het verzetten tegen de werkelijkheid

Waar ik veel geluk mee heb gehad, is dat mijn partner, Joram zo begripvol was. In mijn plichtsgevoel en schuldgevoel had ik namelijk óók nog het gevoel dat ik hém een leuke vakantie ontzegde. Maar het lukte me gewoon echt niet om een fijne vakantieganger te zijn. Ik vertelde tientallen keren dezelfde verhalen, moest soms met verbaal geworstel uit een knoop in mijn hoofd worden getrokken en op andere momenten zat ik zwijgend voor me uit te kijken terwijl ik zelf eigenlijk ook niet wat ik dacht. Joram liet het allemaal maar over zich heenkomen en vertelde me vooral dat de situatie nu eenmaal was zoals die was. En dat laatste is wat er toen voor heeft gezorgd dat de vakantie niet zo’n hel werd als hij had kunnen worden. Toen hij dat zei, realiseerde ik me namelijk wat ik de hele tijd tijdens de vakantie aan het doen was: me verzetten tegen de werkelijkheid. Eerst vóór mijn vakantie, maar tijdens de vakantie werd dat nog erger. Me verzetten tegen verwarrende gevoelens, me verzetten tegen mijn burn out, me verzetten tegen dat de vakantie nou eenmaal niet was zoals ik vakanties voor me zag.

Me erbij neerleggen dat de situatie was wat die was, gaf ademruimte

Me erbij neerleggen dat de situatie was zoals die was, gaf ademruimte. Dan maar stom voor me uitstaren af en toe. Dan maar in paniek zijn. Dan maar niet die lachende blik terwijl ik in het water een bommetje maakte, maar in plaats daarvan domweg baantjes trekken met de snelheid van een bejaarde. Een vakantie met een burn out is niet leuk. Het is best verwarrend. Maar die verwarring ontkennen, maakt het alleen maar erger. Toen ik de verwarring omarmde, merkte ik dat mijn vakantie minder de hel was dan hoe ik hem zag. Het was nu eenmaal even wat het was. Het was tijd om te herstellen. Tijd om me erbij neer te leggen dat ik was omgevallen. En het acceptatieproces begon hier.

Maaike Helmer is oprichter van multimedia uitgeverij STRESSED OUT en auteur van ‘NIETS, mijn zoektocht naar innerlijke rust in tijden van alles’ (o.a. bekend uit Vrouw/Telegraaf, Grazia, Koffietijd en De Volkskrant). Binnenkort volgen e-courses en Masterclasses om zelf meer innerlijke rust in je leven te krijgen. Schrijf je in voor de Minder Stress Mail, dan houden we je op de hoogte.

LEES VERDER: OP VAKANTIE MET EEN BURN OUT: DIT MOET JE WETEN (OOK FIJN VOOR REISGENOTEN).

Viktor en het vuur is het allereerste kinderboek dat stress, burn out en balans uitlegt in kindertaal. Een sprookje door Sarah Van Wolputte, met een voorwoord van psychiater Prof. Dr. Dirk De Wachter.

In deze tijden waarin we massaal omvallen met een burn out, mogen we de kinderen niet vergeten.

Waarom is mama toch zo vaak moe, boos of verdrietig? Juultje en haar broers Billie en Charlie begrijpen er niks van. En dan, opeens, is er Viktor, een gek sprookjesachtig mannetje, dat vertelt over zijn huisje zonder dak, een wilde rivier en vuurtjes bouwen.

'Vergeet de kinderen niet. Dit boek nodigt uit om op een creatieve en kindvriendelijke manier in dialoog te gaan.' - Dirk De Wachter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *